Στην εργασία αυτή έγινε καταγραφή των τραυματισμών σε ερασιτέχνες αθλητές του σκι στο χιονοδρομικό κέντρο της Βασιλίτσας Κοζάνης κατά την περίοδο 1996-97. Σημειώθηκαν 42 τραυματισμοί, κυρίως μετά από 1.45 ώρες σκι. Η κατάσταση του χιονιού, οι δέστρες και η κόπωση ήταν οι παράγοντες που προδιέθεταν τους ερασιτέχνες αθλητές του σκι για τραυματισμούς. Οι αρχάριοι τραυματίζονταν περισσότερο σε σύγκριση με τους προχωρημένους. Ενας άλλος λόγος τραυματισμού ήταν η κακή φυσική κατάσταση των ερασιτεχνών, αφού ελάχιστοι συμμετείχαν σε προγράμματα άσκησης.

Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να  μελετηθούν οι τραυματισμοί στους ερασιτέχνες Ελληνες αθλητές του σκί κατά την περίοδο 1996-97. 42 τραυματισμοί καταγράφηκαν με μία συχνότητα 3.81 τραυματισμοί σε 1000 ημέρες σκι. Το 61 % των τρυματισμών συνέβη στα άνω άκρα και το 39 % στα κάτω άκρα. 31.7 % από τους τραυματισμούς συνέβησαν στο γόνατο, 22 % στο κεφάλι και το πρόσωπο και 14.63 % στον ώμο. Συμπεραίνεται ότι το profile των τραυματιμών στους ερασιτέχνες Ελληνες αθλητές του σκί, δεν διαφέρει από το αναφερόμενο στην διεθνή βιβλιογραφία. 

Ο σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να συγκρίνει δύο πρωτόκολα θεραπείας: 1) τη θεραπεία με Laser και 2) τα διακοπτόμενα υπέρηχα  με πάγο στη θεραπεία της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα. 22 άτομα που έπασχαν από Jumper’s knee, με τυχαία επιλογή απετέλεσαν τις δύο ομάδες (Ν=11). Στα άτομα που δέχτηκαν θεραπεία με Laser έγινε ερεθισμός 6 σημείων γύρω από τον επάνω και έσω πόλο της επιγονατίδας. Κάθε σημείο ακτινοβολήθηκε για 30 δευτερόλεπτα. Τα άτομα της άλλης ομάδας δέχτηκαν θεραπεία με διακοπτόμενα υπέρηχα για πέντε λεπτά με ένταση 1.5 W/cm2 . Μετά την εφαρμογή του ήχου, στην ίδια περιοχή τοποθετήθηκε πάγος για 5 λεπτά. Το πρωτόκολο αυτό εφαρμόστηκε δύο φορές. Μετρήθηκαν ο πόνος με οπτική κλίμακα και ο αριθμός των Steps που εκτελούνταν από κάθε άτομο, πριν από τη θεραπεία και μετά από δέκα συνεδρίες. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές στην ομάδα που δέχτηκε θεραπεία με διακοπτόμενα υπέρηχα και πάγο. Συμπεραίνεται ότι η θεραπεία αυτή παρουσιάζει καλύτερα αποτελέσματα της θεραπείας Laser στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα.

Ο σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να συγκρίνει δύο πρωτόκολα θεραπείας: 1) τη θεραπεία με Laser και 2) τα διακοπτόμενα υπέρηχα  με τη μάλαξη με τη μέθοδο της ανάτριψης στη θεραπεία της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα. 22 άτομα που έπασχαν από Jumper’s knee, με τυχαία επιλογή απετέλεσαν τις δύο ομάδες (Ν=11). Στα άτομα που δέχτηκαν θεραπεία με Laser έγινε ερεθισμός των επώδυνων σημείων γύρω από τον επάνω και έσω πόλο της επιγονατίδας. Τα άτομα της άλλης ομάδας δέχτηκαν θεραπεία με διακοπτόμενα υπέρηχα για πέντε λεπτά με ένταση 1.5 W/cm2 . Επίσης  έγινε εφαρμογή μάλαξης στην περιοχή του επιγονατιδικού συνδέσμου για 10 λεπτά. Μετρήθηκαν ο πόνος με οπτική κλίμακα και ο αριθμός των Steps που εκτελούνταν από κάθε άτομο, πριν από τη θεραπεία και μετά από δέκα συνεδρίες. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές στην ομάδα που δέχτηκε θεραπεία με διακοπτόμενα υπέρηχα και μάλαξη. Συμπεραίνεται ότι η θεραπεία αυτή παρουσιάζει καλύτερα αποτελέσματα της θεραπείας Laser στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα.  

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετήσει την ύπαρξη πιθανών διαφορών  μεταξύ χρονολογικής και σκελετικής ηλικία ,στη συγκέντρωση της τεστοστερόνης, φυλοδεσμευτικής σφαιρίνης και δείκτη ελευθέρων ανδρογόνων ατόμων που συμμετέχουν σε ήπια προγράμματα άσκησης. 17 αγόρια ηλικίας 12-16 ετών συμμετείχαν στη μελέτη και ακτινογραφικά προσδιορίστηκε η σκελετική ηλικία. Κατόπιν τα άτομα αυτά προπονήθηκαν με ένταση 70 με 90 % της μέγιστης HR. Mε τη μέθοδo RIA προσδιορίστηκε η συγκέντρωση των ορμονών. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι τα προπονημένα άτομα βρίσκονταν υψηλότερα κατά 8 μήνες από την χρονολογική τους ηλικία και υπήρχε θετική σχέση μεταξύ τεστοστερόνης και φυλοδεσμευτικής σφαιρίνης. Η σκελετική ηλικία και ο δείκτης των ελευθέρων ανδρογόνων φαίνεται ότι είναι σημαντικός παράγοντας στην εκτίμηση της βιολογικής ωρίμανσης και πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, κατά το σχεδιασμό προπονητικών προγραμμάτων στην προεφηβική και εφηβική ηλικία.

Ο σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να διερευνήσει τις επιδράσεις ενός υπομέγιστου προγράμματος άσκησης και ενός προγράμματος άσκησης με αντιστάσεις, στις συγκεντρώσεις  της τεστοστερόνης, φυλοδεσμευτικής σφαιρίνης και δείκτη ελεθέρων ανδρογόνων ενήλικων ατόμων. 11 άρρενα άτομα υπεβλήθησαν σε συνεχή δοκιμασία αερόβιας άσκησης σε κυκλο-εργόμετρο με 75 % της  μέγιστης HR και ανάλογα άτομα υπεβλήθησαν σε ασκήσεις αντιστάσεων σε  8 διαφορετικές ομάδες των άνω άκρων (5Χ10). `Εγιναν αιμοληψίες και προσδιορίστηκαν οι ορμόνες πριν από την άσκηση και μετά από 5, 12 και 24 ώρες μετά τη διακοπή της άσκησης. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκαν τα εξής: 1) Η ημερήσια διακύμανση της τεστοστερόνης δεν μεταβλήθηκε, παρά τη συμμετοχή σε αερόβια άσκηση και άσκηση αντιστάσεων. Παρατηρήθηκε μεταβολή μόνο στο δείκτη των ελευθέρων ανδρογόνων στο τέλος της αερόβιας άσκησης. Συμπεραίνεται ότι στη συμπεριφορά των ανδρογόνων σημαντικό ρόλο παίζει ο τύπος, η συχνότητα και η ένταση της άσκησης.

Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να εξετάσει και να συγκρίνει τις επιδράσεις ενός προγράμματος άσκησης στις συγκεντρώσεις της τεστοστερόνης. 15 αγύμναστα αγόρια και 19 αγύμναστοι άνδρες συμμετείχαν στη μελέτη. Ολα τα άτομα προπονήθηκαν επί οκτώ εβδομάδες σε κυκλο-εργόμετρο. Η διάρκεια κάθε προπονητικής συνεδρίας ήταν μία ώρα και η συχνότητα τρεις φορές την εβδομάδα. Μετρήθηκε η ικανότητα αερόβιου έργου 170 και έγιναν αιμοληψίες για τον προσδιορισμό των συγκεντρώσεων της τεστοστερόνης, πριν από το πρόγραμμα και στο τέλος  της τέταρτης και  όγδοης εβδομάδας της προπόνησης αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συγκεντρώσεις της τεστοστερόνης δεν αυξήθηκαν σημαντικά στο τέλος της προπόνησης, παρά τη σημαντική αύξηση της ικανότητας αερόβιου έργου 170.  Συμπεραίνεται ότι η υπομέγιστη άσκηση δεν παρουσιάζει επιδράσεις στις συγκεντρώσεις της  τεστοστερόνης, τόσο σε αγύμναστα αγόρια προ-εφηβικής ηλικίας, όσο και σε αγύμναστους άνδρες.