ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ
18. Bjordal JM, Lopes-Martins, Rodrigo AB Jon Joensen J, Ljunggren Anne E, Christian Couppe C, Stergioulas A & Johnson MI.
Systematic review with procedural assessments and meta-analysis of Low Level Laser Therapy in lateral elbow tendinopathy (tennis elbow).
BMC Musculoskeletal Disorders (accepted for publication).
Background: Recent reviews have indicated that low level level laser therapy (LLLT) is ineffective in lateral elbow tendinopathy (LET) without assessing validity of treatment procedures and doses or the influence of prior steroid injections.
Methods: Systematic review with meta-analysis, with primary outcome measures of pain relief and/or global improvement and subgroup analyses of methodological quality, wavelengths and treatment procedures.
Results: 18 randomised placebo-controlled trials (RCTs) were identified with 13 RCTs (730 patients) meeting the criteria for meta-analysis. 12 RCTs satisfied half or more of the methodological criteria. Publication bias was detected by Egger/s graphical test, which showed a negative direction of bias. Ten of the trials included patients with poor prognosis caused by failed steroid injections or other treatment failures, or long symptom duration or severe baseline pain. The weighted mean difference (WMD) for pain relief was 10.2 mm [95% CI: 3.0 to 17.5] and the RR for global improvement was 1.36 [1.16 to 1.60]. Trials which targeted acupuncture points reported negative results, as did trials with wavelengths 820, 830 and 1064 nm. In a subgroup of five trials with 904 nm lasers and one trial with 632 nm wavelength where the lateral elbow tendon insertions were directly irradiated, WMD for pain relief was 17.2 mm [95% CI: 8.5 to 25.9] and 14.0 mm [95% CI: 7.4 to 20.6] respectively, while RR for global pain improvement was only reported for 904 nm at 1.53.
[95% CI: 1.28 to 1.83]. LLLT doses in this subgroup ranged between 0.5 and 7.2 Joules. Secondary outcome measures of painfree grip strength, pain pressure threshold, sick leave and follow-up data from 3 to 8 weeks after the end of treatment, showed consistently significant results in favour of the same LLLT subgroup (p< 0.02). No serious side-effects were reported.
Conclusions: LLLT administered with optimal doses of 904 nm and possibly 632 nm
wavelengths directly to the lateral elbow tendon insertions, seem to offer short-term pain relief and less disability in LET, both alone and in conjunction with an exercise regimen. This finding contradicts the conclusions of previous reviews which failed to assess treatment procedures, wavelengths and optimal doses..
17. Stergioulas A, Stergioula M, Aarskog R, Lopes-Martins R, Bjordal JM.
Effects of Low-Level Laser Therapy and Eccentric Exercises in the Treatment of Recreational Athletes With Chronic Achilles Tendinopathy.
Am J Sport Med, 13/2/2008.
Background: Eccentric exercises (EEs) are recommended for the treatment of Achilles tendinopathy, but the clinical effect from EE has a slow onset.
Hypothesis: The addition of low-level laser therapy (LLLT) to EE may cause more rapid clinical improvement.
Study Design: Randomized controlled trial; Level of evidence, 1.
Methods: A total of 52 recreational athletes with chronic Achilles tendinopathy symptoms were randomized to groups receiving either EE + LLLT or EE + placebo LLLT over 8 weeks in a blinded manner. Low-level laser therapy (λ = 820 nm) was administered in 12 sessions by irradiating 6 points along the Achilles tendon with a power density of 60 mW/cm2 and a total dose of 5.4 J per session.
Results: The results of the intention-to-treat analysis for the primary outcome, pain intensity during physical activity on the 100-mm visual analog scale, were significantly lower in the LLLT group than in the placebo LLLT group, with 53.6 mm versus 71.5 mm (P = .0003) at 4 weeks, 37.3 mm versus 62.8 mm (P = .0002) at 8 weeks, and 33.0 mm versus 53.0 mm (P = .007) at 12 weeks after randomization. Secondary outcomes of morning stiffness, active dorsiflexion, palpation tenderness, and crepitation showed the
same pattern in favor of the LLLT group.
Conclusion: Low-level laser therapy, with the parameters used in this study, accelerates clinical recovery from chronic Achilles tendinopathy when added to an EE regimen. For the LLLT group, the results at 4 weeks were similar to the placebo LLLT group results after 12 weeks.
16. Stergioulas A.
Low-power laser treatment in patients with frozen shoulder. Preliminary results.
Photom. Laser Surg. 26 (2):119-128, 2008.
Objective: To test the efficacy of low-power laser therapy in patients with frozen shoulder.
Background Data: The use of low level laser has been recommended for the management of a variety of musculoskeletal disorders.
Material and Methods: Sixty three patients with frozen shoulder were randomly assigned into: 1) The active laser group (n=31), that was treated with a 810 nm Ga-Al-As laser with a continuous output of 60mW, applied to 8 points on the shoulder for 30 seconds giving a dose of 1.8.J per point and 14.4 J per session and 2) The placebo laser group (n=32), that received placebo laser. During eight weeks of treatment, the patients of the two groups received twelve sessions of laser or placebo, two sessions per week (week 1 to 4) and one session per week (week 5 to 8).
Results: Relative to the placebo laser group, the active group had: (i) a significant decrease in overall, night and activity pain scores at the end of 4 weeks and 8 weeks of treatment and at the end of 16 weeks after randomization; (ii) a significant decrease in shoulder pain and disability index (SPADI) scores and Croft scores at the same intervals; (iii) a significant decrease in disabilities of the arm, shoulder and hand (DASH) scores at the end of 8 weeks of treatment and at the end of 6 weeks after that; and (iv) a significant decrease in disability (HAQ) scores at the end of 4 weeks and 8 weeks of treatment. There was some improvement in the range of motion but this did not reach statistical significance.
Conclusions: The results suggested that the active laser was more effective treatment than placebo laser at the end of the treatment as well as at the follow up in pain and disability scores.
15. Stergioulas A, & Tripolitsioti A.
Sports organization for the disabled.
Choregia 3(2): 51-55, 2007.
The purpose of this teaching note is to present the status of sports for disabled in Greece. It is reported to the recognition of people with disabilities in Greece, the classification, the historical development of sports for the people with disabilities in Greece, the Greek Paralympic Committee and the National Athletic Federation of Individuals with disabilities, the historical development of sports for people with disabilities, the International Paralympic Committee, the Paralympic games and the Greek athletes who participated in Paralympics Games since 1976.
14. Stergioulas A.
Effects of low level laser and plyometric exercises in the treatment of lateral epicondylitis.
Photom. Laser Surg. 25, 132-191, 2007.
Objective: This study was undertaken to compare the effectiveness of a protocol of combination of laser with plyometric exercises and a protocol of placebo laser with the same program, in the treatment of tennis elbow.
Background Data: The use of low level laser has been recommended for the management of tennis elbow with contradictory results. Also, plyometric exercises was recommended for the treatment of the tendinopathy.
Material and Methods: Fifty patients who had tennis elbow participated in the study and were randomised into two groups. Group A (n=25) was treated with a 904 Ga-As laser CW, frequency 50 Hz, intensity 40 mW and energy density 4.2 J/cm2, plus plyometric exercises and group B (n=25) that received placebo laser plus the same plyometric exercises. During eight weeks of treatment, the patients of the two groups received twelve sessions of laser or placebo, two sessions per week (week 1 to 4) and one session per week (week 5 to 8) . Pain at rest, at palpation on the lateral epicondyle, during resisted wrist extension, middle finger test and strength testing was evaluated using visual analogue scales. Also it was evaluated the grip strength, the range of motion and weight test. Parameters were determined before the treatment, at the end of the eighth-week course of treatment (week 8), and eighth (week 8) after the end of treatment.
Results: Relative to the group B, the group A had: (i) a significant decrease of pain at rest at the end of 8 weeks of the treatment ( p <0.005) and at the end of following up period ( p<0.05), ii) a significant decrease in pain at palpation and pain on isometric testing at 8 weeks of treatment (p <0.05), and at 8 weeks follow-up (p <0.001), iii) a significant decrease in pain during middle finger test at the end of 8 weeks of treatment (p <0.01), and at the end of the follow-up period ( p <0.05), iv) a significant decrease of pain during grip strength testing at 8 weeks of treatment (p <0.05), and at 8 weeks follow-up ( p <0.001), v) a significant increase in the wrist range of motion at 8 weeks follow-up (p <0.01), vi) an increase in grip strength at 8 weeks of treatment ( p <0.05) and at 8 weeks follow-up (p <0.01) and vii) a significant increase in weight-test at 8 weeks of treatment ( p <0.05) and at 8 weeks follow-up (p <0.005).
Conclusions: The results suggested that the combination of laser with plyometric exercises was more effective treatment than placebo laser with the same plyometric exercises at the end of the treatment as well as at the follow up. Future studies are needed to establish the relative and absolute effectiveness of the above protocol.
13. Stergioulas A, Kostopoulos N, Gavriilidis A, Baltopoulos P, Tripolitsioti A.
Amateur basketball injuries. A prospective study among male and female athletes.
Biol of Exercise 3: 17-26, 2007.
The purpose of this study was to record injuries in amateur males and females basketball players. These players participated in a domestic championship in Athens, during the 2000-2001 basketball season. As injury is considered the problem in musculoskeletal system that did not allow the player to continue the game or the training and might be out of the field for at least one day. Every injury was recorded from the coach of the team. From the starting of the period until the end of the year were recorded 110 injuries in males and 86 in females. The rate was 0.72 injuries per male athlete per year, while for females the corresponding rate was 0.56. Males had more overuse injuries than females (p<0. 02), while females had more injuries in the lumbar spine (p<0.001). Males had more knee sprains in the internal collateral ligament of (p<0. 05), while females had more sprains in the anterior cruciate ligament (p<0. 005). Both sexes sustained injuries during the games and in the second part. It is concluded that injuries in Greek amateur basketball players did not differ considerably from published studies. Further studies are needed in order these injuries to be prevented.
12. Stergioulas A, Filippou D.
Effects of physical conditioning on lipids and arachidonic acid metabolites in untrained boys: A longitudinal study.
Can J Appl Phys Metabol 31: 209-221, 2006.
In addition to a variety of lipids, two products of the arachidonic acid cascade, prostacyclin and thromboxane, are involved in the pathogenesis of atherosclerosis, because of their effects on platelet function and vascular endothelium. The aim of the present investigation was to ascertain whether a sub-maximal eight-week endurance training, and a four-week detraining period, have any effects on high density lipoprotein cholesterol (HDL-C), total cholesterol (TC), triglycerides (TG), 2,3-dinor-6-keto-prostaglandin F1a (2,3-dinor-6-keto-PGF1), the urinary metabolite of prostacyclin, 2,3-dinor- thromboxane B2 (2,3-dinor-TXB2), the urinary metabolite of thromboxane, and the ratios TC/HDL-C and 2,3 dinor-6-keto-PGF1 /2,3-dinor-TXB2. Thirty-eight boys aged 10-14, were randomly divided into exercise (n=21), and control (n=17) groups. The exercise group trained on a bicycle ergometer four times per week, one hour per session, at 80% of their physical working capacity at a heart rate of 170 beats per minute (PWC170), for eight weeks. The control group did not participate in any specific physical exercise program. The results showed that relative to the control group, the exercise group had: (a) a significant increase in HDL-C and 2,3 dinor-6-keto-PGF1 concentrations at the end of the fourth (p < 0.05 and p < 0.001, respectively) and the eighth week (p < 0.01 and p < 0.001) of training, respectively, (b) a significant increase in 2,3 dinor-6-keto-PGF1 /2,3-dinor-TXB2 ratio (p < 0.05 and p < 0.01 at the same intervals), (c) a significant decrease in TG at the end of the eighth week of training (p < 0.05), and (d) a significant decrease in TC/HDL-C ratio at the end of the fourth (p < 0.05) and eighth weeks of training (p < 0.001).
11. Stergioulas Α.
Cardiopulmonary resuscitation training of Greek physical education teachers.
Biol of Exercise 2: 11-18, 2006.
We investigated exposure to and training in cardiopulmonary resuscitation (CPR) of Greek physical education teachers working in Athens. Of the 422 teachers who answered a specially designed questionnaire, 27.8% had performed CPR at least once during physical education class; 67.9% had opportunities to attend training courses, and 41.8% of these had attended such courses. For 69.2%, the last most recent training had occurred more than 2 years ago, and for 37%, the most recent training was more than 5 years ago. Of all responders, 95.8% expressed the need for further education. Because these teachers cope with life-threatening situations in the course of their duties, it is important to ensure that they are properly trained for such emergencies.
10. Stergioulas A, Philippou D.
Iliopsoas weakness in a woman after delivery. A rare case.
J Phys Ther Scie, 17:5-8, 2005.
*************************************************************************************************
9. Stergioulas A.
Prevalence of low back pain in teachers of elementary schools.
Biol of Exercise 1: 7-13, 2005.
The purpose of this study was to establish the prevalence of low back pain suffered by Teachers of elementary schools; to determine what use was made of health care providers by those experiencing low back pain. Α total of 450 questionnaires were distributed to this population who were asked to complete the questionnaires which were collected one month later. Completed questionnaires were returned by 301 teachers giving a 66.7% response rate. Seventy seven percent of male and 60% of female teaches could remember suffering low back pain sometime in their lives. Low back pain was experienced by 61 % of male sufferers and 57% οf female sufferers at least two to three times a month. Α total of 16% of men and 12% of women experienced low back pain on a daily basis while 30% of men and 22% of women reported that the type of work they were doing increased their low back pain. Only 19% of all male teachers and 6% of all female had ever taken time off work due to low back pain with the average time taken off work for an acute episode, being 14 days. Overall, 47% of respondents indicated that the treatment received from pathologists was ineffective, and only 16% οf respondents assessed pathologists as being better than average. Physiotherapists were rated higher than orthopedists or pathologists in providing the most effective treatment for low back pain. It is concluded that low back pain is a common problem among teachers, who preferred the services of the physiotherapists, orthopedists or the pathologists. Physical treatment modalities with exercises were preferred to pharmacological treatment.
8. Stergioulas A, Philippou D, Baltopoulos P.
Low back pain in Physical Education Teachers.
Follia Med, 46(3):51-5, 2004.
Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει τους παράγοντες που σχετίζονται με τον πόνο στην οσφυϊκή περιοχή σε καθηγητές φυσικής. Επιλέχθηκε η περιοχή της Αττικής και απαντήθηκε σχετικό ερωτηματολόγιο. Η ανάλυση αποκάλυψε ότι η επικράτιση του πόνου στη μέση ήταν κατά τη φάση της μελέτης 63%. Η συσχέτιση των ατομικών παραγόντων με τον πόνο στη μέση, αποκάλυψε ότι ο επιπολασμός ήταν στατιστικά μεγαλύτερος στους καθηγητές φυσικής αγωγής (μονομεταβλητή σχέση 2.5), που απάντησαν ναι στην ερώτηση “όχι ατομική προπόνηση”, σε σχέση με τους καθηγητές, που απάντησαν όχι. Επιπλέον κι άλλοι επαγγελματικοί παράγοντες συσχετίσθηκαν με τον πόνο στη μέση. Αυτοί ήταν η ερώτηση “ανύψωση αντικειμένων στο γυμναστήριο” (μονομεταβλητή σχέση 2.6) και στην ερώτηση βοήθεια στους μαθητές από θέση κάμψης του κορμού (μονομεταβλητή σχέση 3.0). Επισημάνθηκε επίσης ότι οι καθηγητές που εργάζονταν περισσότερες από 35 ώρες την εβδομάδα ήταν επηρρεπείς για πόνο στη μέση (μονομεταβλητή σχέση 2.5). Τα αποτελέσματα της μελέτης δείχνουν, ότι οι καθηγητές φυσικής αγωγής με τις τρέχουσες συνθήκες εργασίας,έχουν πιθανότητες να προσβληθούν από προβλήματα στη μέση τους. Για να προληφθεί ο πόνος στη μέση, πρέπει οι παράγοντες αυτοί να ληφθούν σοβαρά υπόψη.
7. Stergioulas A.
Low-Level Laser Treatment Can Reduce Edema in Second Degree Ankle Sprains.
Laser Med Science Surg, 21(2): 125-128, 2004
Οι λέϊζερ χαμηλής ισχύος χρησιμοποιούνται τα τελευταία έτη για τη θεραπεία των αθλητικών κακώσεων. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να συγκριθούν τρία θεραπευτικά πρωτόκολλα στη αντιμετώπιση του οιδήματος σε δευτέρου βαθμού διαστρέμματα στην ποδοκνημική άρθρωση, που δεν ήταν απαραίτητο να ακινητοποιηθούν σε γύψινο νάρθηκα, κάτω από ελεγχόμενη πειραματική διαδικασία. Σαράντα επτά ποδοσφαιριστές με διαστρέμματα δευτέρου βαθμού στην ποδοκνημική άρθρωση, με τυχαία επιλογή, διαιρέθηκαν στις ακόλουθες ομάδες: Η πρώτη ομάδα (n=16) δέχθηκε θεραπεία με κλασσική τετράδα (πάγος, περίδεση, ανάρροπη, ανάπαυση), η δεύτερη ομάδα (n=16) δέχθηκε θεραπεία με κλασσική τετράδα και εικονικό λέϊζερ και η τρίτη ομάδα (n=15) δέχθηκε θεραπεία με GaAlAs 820nm λέϊζερ 40 mW σε 16 Hz. Πριν από τη θεραπεία και 24, 48 και 72 ώρες μετά τη θεραπεία, μετρήθηκε ο όγκος του οιδήματος Η ανάλυση των αποτελεσμάτων αποκάλυψε ότι η ομάδα που δέχθηκε θεραπεία με κλασσική τετράδα και GaAlAs 820nm λέϊζερ παρουσίασε στατιστικά μια σημαντική μείωση του όγκου του οιδήματος μετά από 24 ώρες (40,3 ± 2,4 ml, p<0. 01), 48 ώρες (56,4 ± 3,1 ml, p<0. 002) και 72 ώρες (65,1 ± 4,4 ml, p<0.001). Συμπεράσματα: Οι λέϊζερ χαμηλής ισχύος σε συνδυασμό με την κλασσική τετράδα, μπορεί να μειώσουν το οίδημα σε διαστρέμματα δευτέρου βαθμού στην ποδοκνημική άρθρωση.
6. Stergioulas A, Mandilas A.
School injuries. A year study among boys and girls.
AUC Kinanthrop. 39:77-83, 2003.
Κατά τη διάρκεια μιας σχολικής περιόδου από τις 11 Σεπτεμβρίου 1999 μέχρι 15 Ιουνίου 2000, παρακολουθήσαμε 2231 μαθητές από 8 σχολεία στη Β. Αθήνα κατά τη διάρκεια των καθημερινών δραστηριοτήτων (συμμετοχή στην ώρα της φυσικής αγωγής) και κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων) και καταγράψαμε τους τραυματισμούς. Στο τέλος της περιόδου σημειώθηκαν 142 τραυματισμοί με επιπολασμό 63.6 τραυματισμούς/ανά 1000 μαθητές/ανά έτος. Περισσότεροι τραυματισμού συνέβησαν στους μαθητές, παρά στις μαθήτριες (p<0.01). Από αυτούς το 59.9% συνέβη κατά τη διάρκεια της φυσικής αγωγής και το υπόλοιπο κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου. Οι αιτίες των τραυματισμών ήταν το σπρώξιμο και η επιθετική συμπεριφορά των μαθητών. Δυο τραυματισμοί συνέβησαν στο κεφάλι και ήταν σοβαροί. Αρκετοί τραυματιμοί ήταν κατάγματα, αιματώματα, μωλωπισμοί, διαστρέμματα και εξαρθρήματα. Συμπεραίνεται ότι ο μηχανισμός τραυματισμών στους `Ελληνες μαθητές και μαθήτριες είναι διαφορετικός. Για να μειωθούν οι τραυματισμοί αυτοί, επιβάλλεται καλύτερη εκπαίδευση και στους δασκάλους και στους μαθητές.
5. Stergioulas Α.
Effects of a 904 nm CW GaAs Laser versus placebo in the treatment of patellar tendonitis.
Laser & Techn in Med and Dentistry, 13(1-2) : 21-26, 2003
Τριάντα πέντε άτομα με συμπτωματική τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα πήραν μέρος σε διπλή τυφλή και με τυχαία επιλογή μελέτη για να εκτιμηθεί η αποτελεσματικότητα του of 904 nm GaAs laser συνεχούς εκπομπής. Τα άτομα αποτέλεσαν με τυχαί επιλογή την πειραματική ομάδα ( n=17), που δέχθηκε θεραπεία με laser και την ομάδα αναφοράς (n=18), που δέχθηκε εικονική θεραπεία. Σε κάθε άτομο έγινε ερεθισμός 10 σημείων γύρω από τον επάνω και κάτω πόλο της επιγονατίδας για 30 δευτερόλεπτα, πέντε φορές την εβδομάδα για δύο εβδομάδες. Οι μετρήσεις περιλάμβαναν τον πόνο, τον αριθμό των steps που θα μπορούσαν να εκτελέσουν τα άτομα και τις απαντήσεις στο λειτουργικό ερωτηματολόγιο πριν τη θεραπεία, στο τέλος της θεραπείας και ένα μήνα μετά τη θεραπεία. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι υπήρξαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων: 1) στην ένταση του άλγους στο τέλος της θεραπείας (p<0.05) και ένα μήνα μετά τη θεραπεία ( p<0.005), 2) στην ικανότητα εκτέλεσης περισσοτέρων steps στο τέλος της θεραπείας (p<0.01) και ένα μήνα μετά τη θεραπεία ( p<0.05) και 3) στους βαθμούς του λειτουργικού ερωτηματολογίου στο τέλος της θεραπείας (p<0.01) και ένα μήνα μετά τη θεραπεία (p<0.05). Συμπεραίνεται ότι το GaAs 904 nm laser στις επιλεγμένες παραμέτρους, είναι αποτελεσματικό στη θεραπεί της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα.
4. Stergioulas A, Baltopoulos P, Papadopoulou Th.
Acute Physical exercise in children and the levels of Prostacyclin and thromboxane in urine.
Acta Med Bulg, 28:125-134, 2001.
Εξετάστηκαν οι επιδράσεις της οξείας άσκησης στην προστακυκλίνη και θρομβοξάνη σε 24 αγύμναστα αγόρια που με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (Ν=12) και την ομάδα αναφοράς ( Ν=12 ). Τα άτομα της πειραματικής ομάδας ασκήθηκαν σε κυκλο-εργόμετρο επί μία ώρα με το 75 % της ικανότητας αερόβιου έργου 170. `Εγιναν αιμοληψίες πριν από την άσκηση και στο τριακοστό και στο εξηκοστό λεπτό της άσκησης, καθώς και στο δέκατο και τριακοστό λεπτό, μετά τη διακοπή της άσκησης. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του πειράματος, ενώ δεν μεταβλήθηκαν οι συγκεντρώσεις της θρομβοξάνης. Κατά την περίοδο όμως της φάσης αποκατάστασης, οι τιμές της προστακυκλίνης, επανήλθαν στα πριν από την άσκηση επίπεδα. Αντίθετα δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην ομάδα αναφοράς. Συμπεραίνεται ότι κατά τη διάρκεια της οξείας αερόβιας άσκησης, οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης και της θρομβοξάνης στα αγύμναστα υγιή αγόρια, παρουσιάζουν μεταβολές, όμοιες με τους υγιείς ενήλικες.
3. Messinis D, Tsolakis H, Stergioulas A, Dessypris A.
Androgen responses following a two-month endurance training program and one month detraining in prepubertal boys.
NZJSM, 28(1): 9-12, 2000.
Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνήσει την επίδραση της υπομέγιστης σωματικής άσκησης στις συγκεντρώσεις των ανδρογόνων του ορού σε αγύμναστα αγόρια προεφηβικής ηλικίας. 17 αγόρια με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (n=9) και την ομάδα αναφοράς (n=8). Η πειραματική ομάδα ασκήθηκε επι δύο μήνες σε κυκλοεργόμετρο επί μια ώρα, τέσσερες φορές την εβδομάδα, με 75% της ικανότητας αερόβιου έργου 170, ενώ η ομάδα αναφοράς δεν πήρε μέρος σε κάποιο πρόογραμμα. Πριν από το πρόγραμμα, στο τέλος του πρώτου και δευτέρου μηνός της προπόνησης και στο τέλος της περιόδου αποπροπόνησης μετρήθηκαν οι συγκεντρώσεις των ανδρογόνων και η ικανότητα αερόβιου έργου 170. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων. Συμπεράινεται ότι η υπομέγιστη αερόβια άσκηση δεν επηρεάζει τις συγκεντρώσεις των ανδρογόνων σε αγύμναστα αγόρια προεφηβικής ηλικίας.
2. Tsolakis H, Messinis D, Stergioulas A, Dessypris A.
The relation ship between skeletal age, aerobic exercise and levels of T, SHBG and FAI of prebubescent runners.
Strength and Cond J, 14 (4): 399-404, 2000.
42 αγόρια προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας με τυχαία επιλογή απετέλεσαν δύο πειραματικές ομάδες (n=9, 11-13 ετών; n=13, 14-16 ετών) και δύο ομάδες αναφοράς ίδιας ηλικάις και ίδιων συγκεντρώσεων ορμονών πριν από την προπόνηση, αντίστοιχα. Οι πειραματικές ομάδες πήραν μέρος σε πρόγραμμα αντιστάσεων διάρκειας 2 μηνών (6 ασκήσεις 3Χ10 επαναλήψεις), τρεις φορές την εβδομάδα , ακολουθούμενη από δύο μήνες περίοδο αποπροπόνησης. `Εγιναν αιμοληψίες για να προσδιοριστούν οι ορμόνες μετά την προπόνηση και κατά την περίοδο αποπροπόνησης και προσδιορίστηκε η σκελετική ηλικία. Μετά το πρόγραμμα προπόνησης σημειώθηκε αύξηση στην τεστοστερόνη και στις δυο πειραματικές ομάδες (p<0.001), ενώ ο δείκτης ελευθέρων ανδρογόνων αυξήθηκε μόνο στην ομάδα των ηλικίας 11-13 ετών (p<0.005). Στο τέλος της περιόδου αποπροπόνησης οι συγκεντρώσεις των ορμονών παρέμειναν αμετάβλητες. Συμπεραίνεται ότι η προπόνηση δύναμης επαρουσιάζει διαφορετικές επιδράσεις στις αναβολικές και ανδρογόνες δραστηριότητες στα αγύμναστα αγόρια προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας.
1. Stergioulas A, Tripolitsioti A, Messinis D, Bouloukos A, Nounopoulos Ch.
The effects of endurance training on selected coronary risk factors in children.
Acta Paed, 87: 41-404, 1998.
Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να συγκρίνει τις επιδράσεις της χρόνιας άσκησης στις μεταβολές στις παραμέτρους σύστασης του σώματος και συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης ως και των λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας σε αγύμναστα αγόρια ηλικίας 10-14 ετών. 28 άτομα συμμετείχαν στη μελέτη και με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (Ν=18) και την ομάδα αναφοράς (Ν=10). Τα άτομα της πειραματικής ομάδας προπονήθηκαν επί οκτώ εβδομάδες σε κυκλο-εργόμετρο. Η διάρκεια κάθε προπονητικής συνεδρίας ήταν μία ώρα και η συχνότητα τέσσερις φορές την εβδομάδα.. Μετρήθηκαν το βάρος, ποσοστό λίπους και η ικανότητα αερόβιου έργου 170. Εγιναν αιμοληψίες και στον ορό του αίματος προσδιορίστηκαν οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης και των λιποπρωτεϊνών HDL, πριν από το πρόγραμμα, στο τέλος της δεύτερης, τέταρτης και όγδοης εβδομάδας της προπόνησης και στο τέλος της δεύτερης και τέταρτης εβδομάδας, μετά τη διακοπή της προπόνησης αντίστοιχα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης και HDL λιποπρωτεϊνης αυξήθηκαν σημαντικά στο τέλος του πρώτου και δεύτερου προπονητικού μηνός, σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας αναφοράς, αλλά 4 εβδομάδες μετά τη διακοπή της άσκησης ,οι τιμές αυτές επανήλθαν στα προ-ασκησιακά επίπεδα. Μεταβολές επίσης σημειώθηκαν στην ικανότητα αερόβιου έργου 170. Συμπεραίνεται ότι η υπομέγιστη άσκηση παρουσιάζει επιδράσεις τις συγκεντρώσεις των HDL και την προστακυκλίνη σε αγύμναστα αγόρια 10-14 ετών, μεταβολές που είναι σημαντικές και μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη ενός υγιούς καρδιαγγειακού συστήματος.
