Σκοπός της ανασκόπησης αυτής ήταν να παρουσιάσει ένa από τα πιό δύσκολα ως προς την αντιμετώπιση σύνδρομα καταπόνησης, την επικονδυλίτιδα του αγκώνα. Γίνεται αναφορά στην αιτιολογία, στα συμπτώματα και στην αντιμετώπιση από τον Αθλητίατρο και τον Φυσικοθεραπευτή. Επίσης συζητείται ο ρόλος του καθηγητή φυσικής αγωγής-προπονητή στον τομέα της πρόληψης, στο οξύ στάδιο της φλεγμονής και στο στάδια της ασκησιοθεραπευτής αποκατάστασης.

Στην ανασκόπηση αυτή γίνεται αναφορά στην σκολίωση, που είναι η βαρύτερη οργανική παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης και συζητιέται ο ρόλος του καθηγτή φυσικής αγωγής στον τομέα της πρώϊμης εκτίμησης.

Στην παρούσα εργασία έγινε ανασκόπηση στην υπάρχουσα γνώση σχετικά με την άσκηση και την προστακυκλίνη. Εγινε αναφορά στις οξείες και χρόνιες επιδράσεις της άσκησης κυρίως σε ασθενείς, αλλά και υγιείς ενήλικες. Διαπιστώθηκε ότι τα αποτελέσματα των ερευνών αντικρούονται και για την επίλυση του προβλήματος χρειάζεται να διεξαχθούν ακόμα αρκετές καλοσχεδιασμένες εργασίες με σαφείς στόχους και lege artis μεθοδολογία

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τα επίπεδα της προστακυκλίνης στο ορό του αίματος σε αγύμναστα αγόρια, κολυμβητές και αγύμναστους άνδρες. Εξετάστηκαν 25 αγύμναστα αγόρια με μέση ηλικία 12.29±0.36 έτη και μέσο ΣΒ 47.98±2.14 Kg,16 κολυμβητές με μέση ηλικία 12.05±0.33 έτη και μέσο ΣΒ 53.94±1.67 Kg και  36 αγύμναστοι άνδρες με μέση ηλικία 35.25±1.16 έτη και μέσο ΣΒ 83.11±0.74 Kg. Το επίπεδο της φυσικής κατάστασης των ατόμων προσδιορίστηκε με την ικανότητα αερόβιου έργου 170, ενώ οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης με τη μέθοδο RIA. Για την στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε η πολυμεταβλητή ανάλυση διακύμανσης (MANOVA).Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η μέση συγκέντρωση της προστακυκλίνης των κολυμβητών ήταν υψηλότερη των αγύμναστων ανδρών (p<0.001) και των αγύμναστων αγοριών (p<0.005), ενώ η μέση συγκέντρωση των αγύμναστων αγοριών ήταν υψηλότερη εκείνης των αγύμναστων ανδρών (p<0.01).Συμπεραίνεται ότι οι συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης είναι σχετικές με την ηλικία και την αερόβια ικανότητα κάθε ατόμου.

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει  την αποτελεσματικότητα του διαδερμικού νευρικού ηλεκτρικού ερεθισμού (TENS) σε σχέση με τη θεραπεία placebo στην αντιμετώπιση του οξύ πόνου στη μέση. 22 αθλούμενοι ηλικίας 30±1.8 ετών με lumbago πήραν μέρος στη μελέτη και με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (Ν=11) και την ομάδα placebo (Ν=11). Στα άτομα της πειραματικής ομάδας έγινε θεραπεία με  TENS (Medronic Eclipse) επτά φορές την ημέρα, ενώ στην ομάδα placebo έγινε θεραπεία με εικονικό TENS. Στο τέλος της πρώτης, δεύτερης και τρίτης  ημέρας μετρήθηκε ο πόνος κατά τη διάρκεια της κίνησης στο κρεβάτι, στην προσπάθειας ανόρθωσης και στο περπάτημα με την οπτική κλίμακα του πόνου και το ερωτηματολόγιο του McGill. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι τα άτομα που πήραν θεραπεία με TENS βελτιώθηκαν σημαντικά στις προ-αναφερόμενες δραστηριότητες,. Συμπεραίνεται ότι ο διαδερμικός νευρικό ηλεκτρικός ερεθισμός είναι ένα άριστο φυσικοθεραπευτικό μέσο στην αντιμετώπιση του οξύ πόνου στην ΟΜΣΣ.

Η θεραπεία με Laser χαμηλής ισχύος για αναλγησία, έχει χρησιμοποιηθεί πρακτικά την τελευταία δεκαετία και στη χώρα μας. Στην Αμερική η θεραπεία με Laser δεν έχει γίνει ακόμα αποδεκτή και η εφαρμογή επιτρέπεται μόνο για έρευνα. Αντίθετα στην Ευρώπη το 40 με 60 % των κλινικών αποκατάστασης, αλλά και ιδιωτικών φυσικοθεραπευτηρίων, κάνουν εφαρμογή ρουτίνας των Laser. Στην Οφθαλμολογία, Χειρουργική και Δερματολογία η εφαρμογή Laser είναι γνωστή και κατανοητή. Αντίθετα στη Φυσικοθεραπεία, αν και οι Laser χρησιμοποιούνται σχεδόν τρείς δεκαετίες για την αντιμετώπιση πολλών μυοσκελετικών προβλημάτων, η κλινική αποτελεσματικότητα είναι ακόμα άγνωστη. Στο παρόν άρθρο γίνεται ανασκόπηση των ερευνών Laser που έχουν γίνει στη Φυσικοθεραπεία, οι τύποι των  χρησιμοποιούμενων συσκευών και οι παράμετροι θεραπείας. Ακόμα γίνεται αναφορά στις παθολογικές καταστάσεις στις οποίες έχει γίνει θεραπεία με Laser. Επίσης εξετάζεται η χρησιμότητα των Laser σε σύγκριση με την παραδοσιακή Φυσικοθεραπεία και συμπεραίνεται ότι οι επιδράσεις τους ακόμα είναι οριακές και αμφισβητούμενες.

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα δύο πρωτόκολλων θεραπείας στην αντιμετώπιση της επικονδυλίτιδας της έξω πλευράς του αγκώνα. Τα πρωτόκολλα που εξετάστηκαν ήταν οι Laser χαμηλής ισχύος και οι υπέρηχοι σε συνδιασμό με πάγο. 20 ασθενείς που έπασχαν από επικονδυλίτιδα απετέλεσαν με τυχαία επιλογή τις δύο ομάδες, με 10 ασθενείς σε κάθε κατηγορία. Πριν από τη θεραπεία και μετά από 10 συνεδρίες μετρήθηκαν ο πόνος με σχετική κλίμακα, η δύναμη στο σφίξιμο και η ανύψωση βάρους στην έκταση από θέση πρηνισμού του αντιβραχίου. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων παρ’ότι και στις δύο ομάδες σημειώθηκαν μεταβολές, τόσο στον πόνο, όσο και στη δύναμη σφιξίματος, αλλά και στην ανύψωση βάρους, η  σύγκριση μεταξύ των ομάδων δεν αποκάλυψε στατιστικά σημαντικές διαφορές, γεγονός που μπορεί να αποδοθεί στον σχετικά μικρό αριθμό ασθενών. Με βάση τα πρώϊμα αυτά αποτελέσματα συμπεραίνεται ότι κανένα από τα πρωτόκολλα της μελέτης μας δεν είναι ανώτερο στην αντιμετώπιση της επικονδυλίτιδας του βραχιονίου

Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να καταγράψει τους τραυματισμούς σε 101 ερασιτέχνες αθλητές της πετοσφαίρησης, που ήταν μέλη  12 σωματείων της Α` ερασιτεχνικής κατηγορίας Αττικής κατά την αγωνιστική περίοδο 1996-97. Η μέση ηλικία των αθλητών ήταν 24.5±2.6 έτη, το μέσο ανάστημα 1.87±1.6 εκατοστά, το μέσο σωμ. βάρος 80.8±2.8 Kg και ο μέσος χρόνος ενασχόλησης με το άθλημα 10.7±2.5 έτη. 56 από του αθλητές υπέστησαν 62 τραυματισμούς. 53 από τους τραυματισμούς αυτούς συνέβησαν κατά τη διάρκεια των αγώνων, ενώ 9 κατά τη διάρκεια των προπονήσεων αντιπροσωπεύοντας μιά συχνότητα 5.1 τραυματισμοί σε 1000 ώρες παιγνιδιού. 16 τραυματισμοί συνέβησαν στο γόνατο, 15 στην ποδοκνημική, 10 στον ώμο, 9 στη μέση, 5 στον αντίχειρα, 3 στην κνήμη, ενώ σε άλλες περιοχές έγιναν ακόμα 4 τραυματισμοί. Οι περισσότερες κακώσεις ήταν σύνδρομα καταπόνησης, διαστρέμματα και θλάσεις. Από τα 20 διαστρέμματα τα 14 (70%)συνέβησαν στην ποδοκνημική με τραυματισμό σε όλα του έξω πλαγίου συνδέσμου, τρία στον αντίχειρα, 2 στο γόνατο και 1 στον καρπό. Συμπεραίνεται ότι οι τραυματισμοί στους ερασιτέχνες αθλητές της πετοσφαίρησης της περιοχής Αττικής, δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες αποκκλίσεις από τους αναφερόμενους στη διεθνή βιβλιογραφία.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να αναλύσει τις θλάσεις που συνέ­βησαν στα κάτω άκρα σε ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές.Τυχαία από 38 σωμα­τεία που αγωνίζονταν στα τοπικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα του Ν. Λάρι­σας (Α, Β, Γ και Δ κατηγορία) κατά την αγωνιστική περίοδο 1996-97, επί-λέγησαν 44 ποδοσφαιριστές οι οποίοι είχαν υποστεί θλάσεις. Οι μυϊκές ομά­δες που τραυματίζονταν περισσότερο ήταν οι καμπτήρες του γόνατος (η=20, 45.45%), ο τετρακέφαλος (η=11, 25%) οι προσαγωγοί (η=10, 22.7%), ο γα-στροκνήμιος (η=2, 4.54%) και οι κοιλιακοί (π-1, 2.31%). 13 θλάσεις υπέ­στησαν οι αμυντικοί, 14 οι κεντρικοί και 17 οι επιθετικοί παίκτες. Με βάση τα ατομικά στοιχεία των ποδοσφαιριστών από τις κάρτες τραυματισμών, αναλύθηκαν οι θλάσεις σε σχέση με την ηλικία, το σωματικό βάρος και τις ώρες προπόνησης την εβδομάδα. Μετά την ανάλυση διαπιστώθηκε ότι υπέ­φεραν από θλάσεις οι μεγαλύτεροι σε ηλικία παίκτες, αυτοί που είχαν μεγα­λύτερο σωματικό βάρος, ως επίσης οι ποδοσφαιριστές που συμμετείχαν σε ελάχιστες προπονήσεις την εβδομάδα. Συμπεραίνεται ότι οι ερασιτέχνες πο­δοσφαιριστές υφίστανται θλάσεις σε μεγάλο ποσοστό στις μεγάλες μυϊκές ομάδες των κάτω άκρων, που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη διεξαγωγή ενός αγώνα ποδοσφαίρου.

Ο σκοπός της εργασίας αυτής ήταν να συγκρίνει την επίδραση Laser και εικονικού Laser (placebo) στην θεραπεία της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα. 26 αθλητές της πετοσφαίρησης που έπασχαν από τενοντίτιδα, με τυχαία επιλογή απετέλεσαν τις δύο ομάδες (n=13). Σε όλα  τα άτομα έγινε ερεθισμός των επώδυνων σημείων στον επάνω και έσω πόλο της επιγονατίδας με laser (ενεργό ή εικονικό), μήκους κύματος 820 nm συνεχούς εκπομπής και ο ερεθισμός σε κάθε σημείο ήταν 30 δευτερόλεπτα. Μετρήθηκαν ο πόνος με οπτική κλίμακα και ο αριθμός των Steps που εκτελούνταν από κάθε άτομο, πριν από τη θεραπεία  στο τέλος της θεραπείας και ένα μήνα μετά τη θεραπεία. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων τόσο, στο τέλος της θεραπευτικής αγωγής, όσο και ένα μήνα μετά την αγωγή αυτή. Συμπεραίνεται ότι οι ακτίνες laser με τις αναφερόμενες παραμέτρους, δεν είναι αποτελεσματική θεραπεία στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του επιγονατιδικού τένοντα.  

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να καταγράψει τα μυοσκελετικά προβλήματα στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης (ισχιαλγία, λου­μπάγκο οσφυαλγία), σε τελοιόφοιτους φοιτητές του ΤΕΦΑΑ Αθήνας κατά το πανεπιστημιακό έτος 1992-93. Όλοι οι φοιτητές απάντησαν σε ειδικό ε­ρωτηματολόγιο που αφορούσε προβλήματα στην οσφυϊκή περιοχή. Η δοκι­μασία Χ2 χρησιμοποιήθηκε για να ανιχνεύσει πιθανές διαφορές μεταξύ φοι­τητών και φοιτητριών στην επικράτηση των προβλημάτων στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι το 78.37% από τους φοιτητές και το 72.83% από τις φοι­τήτριες είχαν σε κάποια φάση της ζωής τους προβλήματα στη οσφυϊκή πε­ριοχή. 18,10% από τους φοιτητές και 22.03% από τις φοιτήτριες υπέφεραν από ισχιαλγία, 37,06% και 37.28% από λουμπάγκο, και 44.82% και 54.23% από οσφυαλγία (ρ<0.05). Επίσης τους τελευταίους 12 μήνες διαπιστώθηκε ότι το 22.41% και το 25.42% από τις φοιτήτριες υπέφεραν από ισχιαλγία, το 30.17% και το 30.50% από λουμπάγκο και το 47.41% και το 57.62% από οσφυαλγία(ρ<0.01). Από την μελέτη βγήκε το συμπέρασμα, ότι παρ' ότι οι φοιτητές των ΤΕΦΑΑ θεωρούνται άτομα με καλή φυσική κατάσταση, υπο­φέρουν από προβλήματα στην οσφυϊκή περιοχή, που είναι ίδια με τα άτομα από το γενικό πληθυσμό.

28 ποδοσφαιριστές με αιματώματα δευτέρου βαθμού στον τετρακέφαλο μηριαίο μυ, με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (n=14) που δέχτηκε θεραπεία με GaAlAs συνεχούς μήκους κύματος Laser και κλασσική τετράδα (κρυοθεραπεία, περίδεση, ανάρροπη, ανάπαυση) και την ομάδα placebo (n=14) που δέχτηκε θεραπεία με εικονικό Laser και κλασσική τετράδα. Η διαβάθμιση των αιματωμάτων έγινε σύμφωνα με την τεχνική του Jackson. Πριν από τη θεραπεία και μετά από 3 και  6 συνεδρίες, μετρήθηκε το εύρος τροχιάς στην άρθρωση του γόνατος και η αίσθηση του άλγους κατά την ισομετρική συστολή του τετρακεφάλου, με σχετική κλίμακα.  Μετά την καταγραφή και ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε σημαντική βελτίωση στην αίσθηση του άλγους και στο εύρος τροχιάς της άρθρωσης του γόνατος, στα άτομα  που δέχτηκαν θεραπεία με Laser και κλασσική τετράδα. Συμπεραίνεται ότι οι ακτίνες Laser έχουν αναλγητική δράση και μπορεί να μειώσουν σημαντικά τον χρόνο αποκατάστασης των αιματωμάτων στον τετρακέφαλο.

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να διαπιστωθεί αν η συμμετοχή σε παιγνίδια ποδοσφαίρου πέντε ενα­ντίον πέντε, μπορεί να προκαλέσει ωφέλιμες μεταβολές στα λιπίδια του αίματος. Για το σκοπό αυτό από 80 άτομα που είχαν προγραμματίσει συμμετοχή σε παιγνίδια 5X5 κατά την περίοδο 1990-2000, έγινε τυχαία επιλογή 20 ατόμων που απετέλεσαν την πειραματική ομάδα και 20 από το γενικό πληθυσμό, που απετέλεσαν την ομάδα αναφοράς. Κανείς από τις δυο ομάδες δεν ήταν αγρότης και όλοι ήταν υπάλληλοι διαφόρων ΔΕΚΟ. Τα άτομα της πειραματικής ομάδας έπαιζαν ποδόσφαιρο τρεις φορές την εβδομάδα επί 6 μήνες. Η ομάδα αναφοράς δεν συμμετείχε σε κάποιο πρόγραμμα άσκησης. Πριν από το πρόγραμμα και μετά από 3 και 6 μήνες μετρήθηκαν το σωματικό βάρος,η ικανότητα αερόβιου έργου 170, το ποσοστό λίπους και προσδιορίσθηκαν βιοχημικά η ολική χοληστερόλη και οι λιποπρωτείνες HDL. Το πηλίκο ολικής χοληστερόλης με τις λιποπρωτε'ϊνες ΗΟί. απε­τέλεσαν τον αθηρωματικό δείκτη. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων παρατηρήθηκε σημαντική αύξηση στη μέση συγκέντρωση της ΗDL, μείωση στο αθηρωματικό δείκτη, αύξηση στην αερόβια ικανότητα, μικρή, αλλά όχι στατιστικά σημαντική μείωση στο βάρος, ενώ δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στην ολική χοληστερό­λη. Συμπεραίνεται ότι η συμμετοχή σε ποδόσφαιρο 5 εναντίον 5 για 3 φορές την εβδομάδα έχει ωφέλιμες επι­δράσεις ατις προσαρμογές του καρδιαγγειακού συστήματος.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει τη βαρύτητα, τη φύση και την ανατομική περιοχή των τραυματισμών σε νέους άνδρες και γυναίκες παίκτες του beach handball και να συγκρίνει τους τραυματισμούς αυτούς με τους αντίστοιχους της χειροσφαίρισης σάλας. Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 81 άνδρες και 56 γυναίκες, που πήραν μέρος σε διεθνές τουρνουά το οποίο διεξήχθη στην Ελλάδα  από 20 μέχρι 27 Ιουλίου 2000 και  προήρχοντο από την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Ιταλία, την Τουρκία, την Ισπανία, και Ολλανδία, και αγωνίζονταν στην Α1 και Α2 κατηγορία.  Αθλητές και αθλήτριες απάντησαν σε δυό ερωτηματολόγια:  το πρώτο αφορούσε τα ατομικά χαρακτηριστικά τους και το δεύτερο αφορούσε τους τραυματισμούς. Το 28.5% από τους αθλητές και τις αθλήτριες του beach hand ball δήλωσαν ότι είχαν τραυματισθεί από τη συμμετοχή τους σε παιγνίδια του αθλήματος αυτού. Το 74.1 % των τραυματισμών συνέβη κατά τη διάρκεια των αγώνων και το 25.9% κατά τη διάρκεια των προπονήσεων. Οι περισσότεροι τραυματισμοί ήταν θλάσεις, διαστρέμματα, κατάγματα και εκδορές. Η ανατομική περιοχή που τραυματίζονταν περισσότερο και στα δύο φύλα ήταν το πόδι με κυρίαρχα τα δάκτυλα τόσο στους άνδρες (30%), όσο και στις γυναίκες (52.6%, p<0.05). Η δεύτερη σε βαρύτητα ανατομική περιοχή ήταν το γόνατο (25% έναντι 42.1 %) Η αγωνιστική επιφάνεια ήταν η αιτία για το 37.5% των τραυματισμών (34.8% έναντι 40 %).  Ο χρόνος προθέρμανσης συσχετίσθηκε αρνητικά με τους τραυματισμούς ( r= -0.235, p<0.005). Συμπεραίνεται ότι οι αθλητές και οι αθλήτριες του beach handball υφίστανται τραυματισμούς, παρόμοιους με της χειροσφαίριση της σάλας. 

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνηθεί κατά πόσο η δύναμη των κάτω κοι­λιακών σχετίζεται με προβλήματα στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Εκατόν ένας (101) φοιτητές του δευτέρου και τρίτου έτους του ΤΕΦΑΑ Αθήνας, που με τυχαία επιλογή πήραν μέρος στην έρευνα, απάντησαν με ερωτηματολόγιο αν σε κάποια φάση της ζωή τους υπέφεραν από λουμπάγκο, οσφυαλγία ή ισχιαλγία. Στη συνέχεια, με τη δοκιμασία ΚendallΙ, μετρήθηκε η δύναμη των κάτω κοιλιακών και συ­σχετίσθηκε με τα προβλήματα αυτά. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι οι φοιτητές που είχαν πολύ αδύνατους, αδύνατους και μέτριους κοιλiακούς παρουσίαζαν προβλήματα στην οσφυϊκή περιοχή (Οdd’s ratio3. 0, 2. 6 και 2. 5 αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα της μελέτης μας ενισχύουν την άποψη και άλλων ε­ρευνητών, που πιστεύουν ότι τα προγράμματα για την προπόνηση των κοιλιακών μυών πρέπει να αλλάξουν και να διδάσκονται ασκήσεις με έμφαση στους μυς έξω & έσω λοξό και εγκάρσιο κοιλιακό κι όχι μόνο στον ορθό κοιλιακό. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα τη σταθεροποίηση της σπονδυλικής στήλης και την πρόληψη των προβλημάτων στην οσφυϊκή περιοχή.

Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να καταγράψει τους τραυματισμούς που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου στο σχολείο και να προτείνει παιδαγωγικά μέτρα πρόληψης. Τυχαία επιλέχθηκε ένα γυμνάσιο από τα βόρεια προάστεια της Αθήνας όπου για δυό συνεχή έτη πραγματοποιήθηκε η παρούσα προοπτική μελέτη.  Κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της έρευνας καταγράφηκαν 57 τραυματισμοί. Στην αρχή του επομένου σχολικού έτους, έγινε πιο παιδαγωγική προσέγγιση στο θέμα της πρόληψης με ενημέρωση των καθηγητών και των μαθητών. Επειδή οι σοβαρότεροι τραυματισμοί κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της μελέτης συνέβησαν κατά  τη διάρκεια των διαλειμμάτων-όταν οι μαθητές κατέβαιναν τις σκάλες- οι περιοχές αυτές επιτηρήθηκαν από τους εφημερεύοντες καλύτερα. Κατά τη διάρκεια του δευτέρου σχολικού έτους έγινε νέα καταγραφή των τραυματισμών. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι τόσο οι σοβαροί όσο και οι μέτριοι τραυματισμοί μειώθηκαν σημαντικά (p<0.001 και (p<0.05 αντίστοιχα). Συμπεραίνεται ότι με καταλληλότερη εκπαίδευση και επίβλεψη κατά τη διάρκεια του ελεύθερου χρόνου των μαθητών στο σχολείο, οι τραυματισμοί μπορεί να προληφθούν.

Σκοπός της μελέτης αυτής ήταν να διερευνηθεί κατά πόσο η χρόνια σωματική άσκηση θα παρουσίαζε επιδράσεις στις συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης και των λιποπρωτεϊνών HDL σε άνδρες μέσης ηλικίας. 26 αγύμναστα άτομα ηλικίας 30-40 ετών απετέλεσαν με τυχαία επιλογή την πειραματική ομάδα ( ν=13 ) και την ομάδα αναφοράς ( ν=13 ). Τα άτομα της πειραματικής ομάδας ασκήθηκαν επί δύο μήνες σε κυκλοεργόμετρο με το 80% της ικανότητας αερόβιου έργου 170, ενώ τα άτομα της ομάδας ελέγχου απήχαν από κάθε κινητική δραστηριότητα. Πριν από το πρόγραμμα και στο τέλος των τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων του προγράμματος προόνησης και στο τέλος των τεσσάρων εβδομάδων μετά την προπόνησηση, μετρήθηκαν η ιακανότητα αερόβιου έργου 170, η  προστακυκλίνη και ο λιποπρωτείνες υψηλής πυκνότητας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι τιμές των παραμέτρων αυτών αυξήθηκαν σημαντικά στα άτομα της  πειραματικής ομάδας, στο τέλος των τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων του προπονητικού προγράμματος, ενώ δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην ομάδα αναφοράς. Συμπεραίνεται ότι η η υπομέγιστη χρόνια αερόβια άσκησηση αυξάνει τις συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης και των λιποπρωτεϊνών υψηλής πυκνότητας συμβάλλοντας σημαντικά στην διατήρηση της καλής κατάστασης των αγγείων.  

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τη δύναμη των κοιλιακών μυών των φοιτητών των ΤΕΦΑΑ Αθήνας και Τρικάλων. Για το σκοπό αυτό εξετάστηκαν συνολικά 255 φοιτητές. Η μέση ηλικία αυτών του ΤΕΦΑΑ Αθήνας  (ν=135) ήταν 22.1±0. 64 έναντι 22.3±0. 87 έτη του ΤΕΦΑΑ Τρικάλων (ν=120), το μέσο ανάστημα 1.81±1. 21 έναντι 1.83±1.35 εκατοστά, το σωματικό βάρος 76.1±2. 13  έναντι 76.3±2. 22 Kgr και οι ώρες προπόνησης την εβδομάδα 11.7 ±0.44 έναντι 12.0 ±0.56. Η δύναμη των κάτω κοιλιακών των φοιτητών μετρήθηκε με τη δοκιμασία Kendall. Οι φοιτητές συμπλήρωσαν επίσης ειδικό ερωτηματολόγιο που αφορούσε προβλήματα στην οσφυϊκή περιοχή. Για την στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία Χ2. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι: α) δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη συχνότητα εμφάνισης της οσφυαλγίας μεταξύ των φοιτητών των δυο ΤΕΦΑΑ  (58% του ΤΕΦΑΑ Αθήνας έναντι  61% του Τρικάλων), β) δεν υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη δύναμη των κάτω κοιλιακών μυών μεταξύ των φοιτητών των δύο ΤΕΦΑΑ όπως αποδείχθηκε από τη δοκιμασία Kendall. Το 63% των φοιτητών του ΤΕΦΑΑ Αθήνας και 62 % του ΤΕΦΑΑ Τρικάλων είχαν πολύ αδύνατους, αδύνατους  και μέτριους κάτω κοιλιακούς και 37% έναντι 38% άριστους, πολύ καλούς και καλούς κοιλιακούς. Μεγάλο ποσοστό επίσης των φοιτητών έπασχαν απο οσφυαλγία (71% έναντι 69%). Συμπεραίνεται ότι οι φοιτητές των ΤΕΦΑΑ αν και είναι θεωρητικά άτομα με καλή φυσική κατάσταση, έχουν αδύνατους κάτω κοιλιακούς και πάσχουν από οσφυαλγία. Για να προληφθούν τα προβλήματα στην οσφυϊκή περιοχή, πρέπει να γίνεται προπόνηση των κάτω κοιλιακών μυών.

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να εξετάσει, αν ένα πρόγραμμα προπόνησης των κάτω κοιλιακών μυών, θα παρουσίαζε επιδράσεις στη στάση του σώματος μαθητριών Γυμνασίου. Για το σκοπό αυτό 55 μαθήτριες της Α, Β και Γ' Γυμνασίου με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (ν=27), η οποία εκτός από το πρόγραμμα φυσικής αγωγής του σχολείου, εκτελούσε  ειδικές ασκήσεις για τον εγκάρσιο κοιλιακό και τους πλάγιους κοιλιακούς,  και την ομάδα αναφοράς (ν=28), που συμμετείχε μόνο στο πρόγραμμα φυσικής αγωγής του σχολείου.  Πριν από το πρόγραμμα και μετά από 3 μήνες όλα τα άτομα ελέγχθηκαν για τη δύναμη των κάτω κοιλιακών μυών με τη δοκιμασία Kendall και έγινε αξιολόγηση της στάσης του σώματος με ειδικό έντυπο. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε, ότι τα άτομα που συμμετείχαν στο ειδικό πρόγραμμα προληπτικής προπόνησης βελτίωσαν: α)  τη δύναμη των κάτω κοιλιακών μυών ( p<0.001) και β) τη στάση τους σε πέντε από τις 10 μετρηθείσες μεταβλητές: στον αυχένα (t=1.72 p<0.05), στην κοιλιακή περιοχή (t=2.74 p<0.005), στην οσφυϊκή μοίρα (t=2.30 p<0.02), στο κεφάλι (t=2.76 p<0.001) και στη σπονδυλική στήλη (t=1.56 p<0.05).  Συμπεραίνεται ότι ένα  προπονητικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης των κάτω κοιλιακών μπορεί να βελτιώσει τη στάση του σώματος μαθητριών γυμνασίου. 

Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να καταγράψει τις συνδεσμικές κακώσεις σε  30 ομάδες αθλητών και 30 αθλητριών της ερασιτεχνικής καλαθοσφαίρισης του Ν. Αττικής κατά την αγωνιστική περίοδο 2000-2001. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων σημειώθηκε μια συχνότητα  0.30 συνδεσμικών κακώσεων/ανά παίκτη κατά την αγωνιστική περίοδο στους άρρενες, ενώ η αντίστοιχη για τις θήλεις ήταν 0.25 (p<0.005). Οι αθλήτριες είχαν μεγαλύτερη συχνότητα συνδεσμικών κακώσεων στο γόνατο (p<0.01), ενώ οι αθλητές στους συνδέσμους της πηχεοκαρπικής άρθρωσης (p<0.05). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στις κακώσεις των συνδέσμων της ποδοκνημικής άρθρωσης, των  δακτύλων και του ώμου. Στο γόνατο οι θήλεις τραυματίζονταν περισσότερο στον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο(p<0.001), ενώ οι αθλητές στον έσω πλάγιο (p<0.005). Συμπεραίνεται ότι οι συνδεσμικές κακώσεις σε ερασιτέχνες αθλητές και αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης είναι αρκετά συχνοί με τις αρθρώσεις γόνατο και ποδοκνημική να κυριαρχούν στις κακώσεις αυτές. 

Σαράντα εννέα ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές με τυχαία επιλογή απoτέλεσαν την πειραματική ομάδα (ν=25), που συμμετείχε τρεις φορές την εβδομάδα για τρεις μήνες σε αγώνες μίνι ποδοσφαίρου και την ομάδα αναφοράς (ν=24), που δεν συμμετείχε σε κάποια κινητική δραστηριότητα. Πριν από τους αγώνες ποδοσφαίρου και μετά  από το τέλος του προγράμματος έγιναν ουροληψίες για τον προσδιορισμό των μεταβολιτών της προστακυκλίνης 2,3 dinor-6-keto-PGF1a και της θρομβοξάνης 2,3 dinor-TXB2. Κατά τα ίδια χρονικά διαστήματα προσδιορίσθηκε η αερόβια ικανότητα των μετεχόντων στην έρευνα ατόμων, το σωματικό βάρος και το ποσοστό λίπους. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στη μέση συγκέντρωση του ουρικού μεταβολίτη της προστακυκλίνης στο τέλος του πρoγράμματος (p< 0. 001), αύξηση στο πηλίκο 2,3 dinor-6-keto-PGf1/ 2,3 dinor-TXB2 (p<0.001), ενώ οι συγκεντρώσεις του ουρικού μεταβολίτη της θρομβοξάνης δεν μεταβλήθηκαν σημαντικά. Σημειώθηκε ακόμα στατιστικά σημαντική αύξηση στην ικανότητα αερόβιου έργου 170 (p<0. 005), ενώ δεν μεταβλήθηκαν σημαντικά το σωματικό βάρος και το ποσοστό λίπους. Συμπεραίνεται,  ότι η συμμετοχή σε αγώνες μίνι ποδοσφαίρου έχει ωφέλιμες επιδράσεις στις προσαρμογές του καρδιαγγειακού συστήματος και μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση των αρτηριών καθυστερώντας την αθηροσκλήρωση. 

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ερευνήσει αν ένα πρόγραμμα φυσικής κατάστασης (fitness) σε εργόμετρο ποδήλατο, θα παρουσίαζε επιδράσεις: α) στους παράγοντες αθηροσκλήρωσης και στη φυσική κατάσταση. Στη μελέτη πήραν μέρος τριάντα πέντε υγιείς ενήλικες, από τους οποίους οι είκοσι δύο αποτέλεσαν την πειραματική ομάδα και οι υπόλοιποι την ομάδα αναφοράς. Τα άτομα της πειραματικής ομάδας ασκήθηκαν σε εργόμετρο ποδήλατο επί μία ώρα, τέσσερις φορές την εβδομάδα, επί οκτώ εβδομάδες, με το 80% της ικανότητας αερόβιου έργου 170. Πριν από την προπόνηση και στο τέλος των τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων της προπόνησης και τεσσάρων εβδομάδων μετά το τέλος της προπόνησης μετρήθηκαν: α) οι λιποπρωτείνες και η χοληστερόλη, β) οι ουρικοί μεταβολίτες της προστακυκλίνης & θρομβοξάνης και γ) η ικανότητα αερόβιου 170 και το σωματικό βάρος. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων διαπιστώθηκε ότι υπήρχαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ της πειραματικής ομάδας και της ομάδας αναφοράς: α) στις συγκεντρώσεις των λιποπρωτεινών υψηλής πυκνότητας μετά από 4 (p<0.05) και οκτώ εβδομάδες προπόνησης ( p<0.01), β) στις συγκεντρώσεις της προστακυκλίνης μετά από 4 (p<0.01) και οκτώ εβδομάδες προπόνησης( p<0.001), β) στην ικανότητα αερόβιου έργου 170 μετά από 4 (p<0.01) και οκτώ εβδομάδες προπόνησης (p<0.001). Συμπεραίνεται ότι ένα πρόγραμμα φυσικής κατάστασης (fitness) σε εργόμετρο ποδήλατο, μπορεί να βελτιώσει τη φυσική κατάσταση υγιών ενηλίκων ατόμων μέσης ηλικίας και να τροποποιήσει μερικούς απο τους παράγοντες αθηροσκλήρωσης.

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσει αν η ιοντοφόρεση με δεξαμεθαζόνη έχει θεραπευτικές επιδράσεις στην τενοντίτιδα του αχιλλείου τένοντα σε σύγκριση με εικονική ιοντοφόρεση. Συνολικά  τριάντα τρείς ασθενείς που έπασχαν από τενοντίτιδα του αχιλλείου  συμμετείχαν στην πειραματική διαδικασία και με τυχαία επιλογή απετέλεσαν την πειραματική ομάδα  (ν=17) που δέχθηκε θεραπεία με ιοντοφόρεση με δεξαμεθαζόνη και την ομάδα ελέγχου (ν=16) που δέχθηκε εικονική ιοντοφόρεση. Η σχετική αποτελεσματικότητα της θεραπείας συγκρίθηκε για τις δυο ομάδες μετά από προσδιορισμό της πρωϊνής δυσκαμψίας, του άλγους, του τριγμού,  της ευασθησίας και του εύρους τροχιάς της ποδοκνημικής άρθρωσης. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων στο τέλος της θεραπευτικής αγωγής και ένα μήνα μετά  το τέλος της, παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές μεταβολές στην ομάδα που δέχθηκε ιοντοφόρεση στο άλγος (p<0. 05 και p<0. 01 ), στην πρωϊνή δυσκαμψία (p<0. 05 και p<0. 005), στο εύρος τροχιάς (p<0.05 και p<0. 005), στον τριγμό (p<0. 01 και p<0. 001 ) και  στην ευαισθησία (p<0. 01 and p<0. 01). Συμπεραίνεται ότι η ιοντοφόρεση με δεξαμεθαζόνη έχει θετικές επιδράσεις στην αντιμετώπιση της τενοντίτιδας του Αχιλλείου.

Γυναίκα ηλικίας 62 ετών, με διάγνωση πρόσθιο εξάρθρημα του ώμου στο δεξί άνω άκρο μετά από ακινητοποίηση πέντε εβδομάδων σε ειδικό αναρτήρα, προσήλθε για φυσικοθεραπεία. Η ασθενής αυτή είχε έντονο άλγος στην περιοχή του ώμου και περιορισμένο εύρος τροχιάς στη γληνοβραχιόνιο άρθρωση. Δεν είχε υποβληθεί σε ηλεκρομυογράφημα και μαγνητική τομογραφία και έκανε τις εξετάσεις αυτές μετά από πρόταση του φυσικοθερεπευτή, κατόπιν συνεννόησης με τον ορθοπεδικό.  Η μαγνητική τομογραφία αποκάλυψε ρήξη του στροφικού πετάλου και το ηλεκτρομυογράφημα νευραπραξία του μασχαλιαίου νεύρου. Η φυσικοθεραπευτική αγωγή περιλάμβανε διαδερμικό ηλεκτρικό νευρικό ερεθισμό (TENS) στο σπίτι, γαλβανικό ερεθισμό του δελτοειδούς μυός και ασκησιοθεραπετική αγωγή στο φυσικοθεραπευτήριο. Μετά από 15 συνεδρίες η ασθενής υπεβλήθη σε νέο ηλεκτρομυογράφημα το οποίο έδειξε βελτίωση στις παραμέτρους της νευρικής αγωγιμότητας. Επίσης παρατηρήθηκε σημαντική μείωση στο άλγος και αύξηση στο εύρος τροχιάς της άρθρωσης του ώμου. Η αποκατάσταση συνεχίσθηκε με γρήγορους ρυθμούς και μετά από 6 μήνες η ασθενής  δεν είχε κάποια συμπτώματα  και μπορούσε να χρησιμοποιήσει το άνω άκρο σε πολλές καθημερινές δραστηριότητες. Η ατομική αυτή περίπτωση  επισημαίνει το σημαντικό ρόλο του φυσκοθεραπευτή, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης, αλλά και της διάγνωσης.  

Σκοπός της παρούσας πιλοτικής μελέτης ήταν να διαπιστωθεί κατά πόσο οι ενεργητικές διατάσεις με την τεχνική σύσπαση-χαλάρωση, θα βελτίωναν την κινητικότητα των αρθρώσεων ποδοκνημική, υπαστραγαλική και πρώτη μεταταρσοφαλλαγική. Είκοσι δύο ασκούμενοι με φλεγμονή της πελματιαίας περιτονίας  απετέλεσαν με τυχαία επιλογή την πειραματική ομάδα (ν=11) και την ομάδα αναφοράς (ν=11). Στην πειραματική ομάδα εφαρμόστηκαν διατάσεις στους μυς γαστροκνήμιο, υποκνημίδιο, κοινό καμπτήρα τους δαχτύλους και κοινό καμπτήρα το μεγάλο δάχτυλο. Το πρόγραμμα των διατάσεων εφαρμόζονταν 3 φορές την εβδομάδα, η θέση διάτασης  διατηρείτο 12 δευτερόλεπτα, επαναλαμβάνονταν 15 φορές και η διάρκεια ήταν 8 εβδομάδες. Πριν από την εφαρμογή των διατάσεων και στο τέλος του προγράμματος, μετρήθηκε το εύρος τροχιάς στην ενεργητική ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής, στην ενεργητική και παθητική έκταση της πρώτης ΜΤΑ και στην ενεργητική ανάσπαση του έξω χείλους στην υπαστραγαλική άρθρωση. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική αύξηση στο εύρος τροχιάς της πρώτης μεταταρσοφαλλαγικής άρθρωσης, τόσο στην ενεργητική έκταση (p<0.001) και κάμψη (p<0.05), όσο στην παθητική έκταση (p<0.001) και κάμψη (p<0.05). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στο εύρος τροχιάς στις άλλες αρθρώσεις. Συμπεραίνεται ότι η τεχνική της ενεργητικής διάτασης σύσπαση-χαλάρωση-σύσπαση, μεταβάλλει το εύρος τροχιάς στην πρώτη μεταταρσοφαλλαγική άρθρωση σε ασκούμενους με φλεγμονή της πελματιαίας περιτονίας.

Περίληψη

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να ερευνήσει τη συχνότητα των προβλημάτων στάσης μεταξύ παιδιών ηλικίας 12-15 ετών. Με τυχαία επιλογή από αρκετά σχολεία που ανήκαν στο  Β΄ Γραφείο της Νομαρχίας Αθηνών εξετάσθηκαν 559 παιδιά, (303 μαθητές και 256 μαθήτριες). Η εξέταση της στάσης έγινε με τροποποίηση του Portland state university form. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων με τη δοκιμασία Χ2 διαπιστώθηκαν τα εξής: το 81% των μαθητριών και το 65% των μαθητών είχαν προβλήματα στάσης (p<0.01). 8 % των μαθητριών και το 11% των μαθητών είχαν ραιβότητα, 4 % και 5% ανάκυρτα γόνατα, 15 % και 19% βλαισότητα, 21 % και 24% πλάγια κλίση της κεφαλής, 25 % και 28% κλίση της σπονδυλικής στήλης στο μετωπιαίο επίπεδο, 38 % και 24% σκυφτή στάση (p<0.01), 12 % και 24% προτεταμένη κοιλιά (p<0.01), 23 % και 14% αυξημένη οσφυοϊερά γωνία (p<0.05), 44 % και 34% άνισα ισχία (p<0.05), 51 % και 47% κάμψη της κεφαλής και τέλος 68 % και 54% άνισους ώμους (p<0.05). Το υψηλό ποσοστό προβλημάτων στάσης στα σημερινά παιδιά, επιβάλλει ενεργότερη  συμμετοχή των καθηγητών φυσικής αγωγής, τόσο στην διαδικασία πρόληψης, όσο και στη διδασκαλίας της στάσης.

Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να καταγράψει τα σύνδρομα καταπόνησης, που συνέβησαν σε ερασιτέχνες αθλητές της πετοσφαίρησης. Σε 112 αθλητές, που ήταν μέλη 12 ομάδων που συμμετείχαν στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα `Α κατηγορίας του Ν. Αττικής, συνέβησαν 44 σύνδρομα καταπόνησης. Οι συχνότεροι τραυματισμοί ήταν η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα (Ν=20, 46%), του υπερακανθίου (Ν=12, 27%), του Αχιλλείου (Ν=2, 4.5%), χονδροπάθεια της επιγονατίδας (Ν=8, 18%) και περιοστίτιδα κνήμης (Ν=2, 4,5%). Με βάση τα ατομικά στοιχεία των αθλητών αναλύθηκαν τα σύνδρομα καταπόνησης σε σχέση με τις ώρες προπονήσεων την εβδομάδα, τη θέση του κάθε αθλητή και το σετ  που συνέβη ο τραυματισμός. Μετά την ανάλυση διαπιστώθηκε ότι υπέφεραν από σύνδρομα καταπόνησης οι επιθετικοί παίκτες και αυτοί που συμμετείχαν σε ελάχιστες προπονήσεις την εβδομάδα. Επίσης οι τραυματισμοί συνέβαιναν κυρίως στα καθοριστικά σετ. Συμπεραίνεται ότι οι  ερασιτέχνες αθλητές της πετοσφαίρησης υφίστανται σύνδρομα καταπόνησης στο γόνατο και τον ώμο, περιοχές που επιβαρύνονται περισσότερο κατά τη διεξαγωγή ενός αγώνα.

Σκοπός της παρούσας εργασίας  ήταν  να καταγραφούν οι τραυματισμοί σε ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές κατά την αγωνιστική περίοδο 2001-2002. Δέκα σωματεία της Ανατολικής Αττικής, που έπαιζαν στα τοπικά πρωταθλήματα  Α, Β και Γ κατηγορίας πήραν μέρος στη μελέτη. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου διαπιστώθηκαν τα εξής: Σε 150 ποδοσφαιριστές  κατά τη διάρκεια της  διεξαγωγής του τοπικού ερασιτεχνικού  πρωταθλήματος την περίοδο 2001-2002, καταγράφτηκαν 194 τραυματισμοί. Οι περισσότεροι απ’αυτούς ήταν διαστρέμματα, θλάσεις και σύνδρομα καταπόνησης. Το γόνατο και η ποδοκνημική ήταν οι περιοχές που τραυματίζονταν συχνότερα. Η περιοστίτιδα της κνήμης,η τενοντίτιδα του Αχιλλείου και του επιγονατιδικού  τένοντα, ήταν οι τραυματισμοί από τα σύνδρομα καταπόνησης,που ταλαιπωρούσαν περισσότερο τους ποδοσφαιριστές,ενώ οι μηνίσκοι και ο έξω πλάγιος σύνδεσμος στην ποδοκνημική ήταν  τα μαλακά μόρια  για τα οποία οι αθλητές ζητούσαν ιατρική βοήθεια. Συμπεραίνεται ότι οι τραυματισμοί στους ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές,που αγωνίζονται σε γήπεδα με χώμα ή αμμοχάλικο δεν παρουσιάζουν ιδιαίτερες αποκκλίσεις  από τους αναφερόμενους στην βιβλιογραφία.

Σκοπός της παρούσας πιλοτικής μελέτης ήταν να καταγράψει τον τρόπο οργάνωσης της αποκατάστασης των κακώσεων των μαθητών/τριών των τμημάτων αθλητικής διευκόλυνσης (ΤΑΔ) και το κόστος θεραπείας τους. Η έρευνα διεξήχθη πανελλαδικά. Συνολικά από την αρχή του εξαμήνου τον Σεπτέμβρη του 2006,  μέχρι το τέλος του ιδίου έτους παρακολουθήσαμε 12376 μαθητές/αθλητές που φοιτούσαν στις παραπάνω τάξεις. Τα δεδομένα που καταγράφονταν από τους καθηγητές Φυσικής Αγωγής των ΤΑΔ καταχωρήθηκαν στο SPSS και αναλύθηκαν με X2 και t-test δύο κατευθύνσεων. Στην παρούσα μελέτη αναφέρονται τα πρώτα αποτελέσματα. Μετά την πρώτη εκτίμηση για το είδος της κάκωσης από τους ΚΦΑ των ΤΑΔ, ο μαθητής/τρια επισκέπτονταν ιδιώτη Ιατρό ή Νοσοκομείο. Τα πιο πολλά έξοδα για την αποκατάσταση των κακώσεων/ατυχημάτων γίνονταν γι' αυτά που συνέβαιναν στο άθλημα του  ποδοσφαίρου (Χ2=14.32, p<0.001), ενώ ακολουθούσε η καλαθοσφαίριση, ο κλασσικός αθλητισμός, η χειροσφαίρηση, η πάλη, η χιονοδρομία και η πετοσφαίριση. Μεγαλύτερο ήταν το κόστος  αποκατάστασης των διαστρεμμάτων (Χ2=12.28, p<0.001), των συνδρόμων καταπόνησης, των καταγμάτων και θλάσεων. Ακόμα υψηλές ήταν οι δαπάνες για την αποκατάσταση  των τραυματισμών στο γόνατο, την ποδοκνημική, το μηρό και την σπονδυλική στήλη. Το υψηλότερο όμως κόστος αποκατάστασης σε σχέση με όλους τους τραυματισμούς παρατηρήθηκε για την αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου στην άρθρωση του γόνατος (Χ2=13.65, p<0.001), σε σχέση με τον συνολικό αριθμό των τραυματισμών). Συμπεραίνεται ότι τo κόστος αποκατάστασης των κακώσεων των μαθητών/τριών των ΤΑΔ είναι υψηλό και επιβάλλλεται καλύτερη οργάνωση, τόσο της πρόληψης, όσο και της αποκατάστασής τους.

Σκοπός της παρούσης μελέτης ήταν να ερευνηθεί αν οι ενεργητικές διατάσεις με την τεχνική συστολή-χαλάρωση θα παρουσίαζαν επιδράσεις σε αθλητές με περιορισμένο εύρος τροχιάς στην ποδοκνημική άρθρωση. Τυχαία από αρκετούς αθλητές που συμμετείχαν στον κλασσικό αθλητισμό,   στην ποδοσφαίριση, στην καλαθοσφαίριση και χειροσφαίριση, 46 που είχαν εύρος τροχιάς στην ποδοκνημική άρθρωση μικρότερο από 12 μοίρες πήραν μέρος στη μελέτη και απετέλεσαν την πειραματική ομάδα (n=23) και την ομάδα αναφοράς (n=23). Οι αθλητές της πειραματικής ομάδας συμμετείχαν επί 2 μήνες σε πρόγραμμα διατατικών ασκήσεων με την τεχνική συστολή-χαλάρωση. Το πρόγραμμα εφαρμοζόταν 3 φορές την εβδομάδα στους μυς γαστροκνήμιο και υποκνημίδιο. Η θέση διάτασης των μυών αυτών διατηρείτο για 12 δευτερόλεπτα και εκτελούνταν 12 επαναλήψεις. Πριν από το πρόγραμμα και μετά από δύο μήνες σε όλα τα άτομα μετρήθηκε η ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής. Μετά την ανάλυση των αποτελεσμάτων με Student t-test δύο κατευθύνσεων, διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής (από 11.86±4.0 σε 15.12±4.8 μοίρες, p<0.05). Συμπεραίνεται ότι οι ενεργητικές διατάσεις με την τεχνική συστολή-χαλάρωση, βελτιώνουν σημαντικά την ελαστικότητα του αχιλλείου τένοντα.